Beklamel-norm
De Beklamel-norm is de maatstaf uit de rechtspraak voor persoonlijke bestuurdersaansprakelijkheid bij het aangaan van verbintenissen namens een vennootschap die niet aan haar verplichtingen kan voldoen.
De Beklamel-norm is afkomstig uit het arrest van de Hoge Raad van 6 oktober 1989 (NJ 1990/286) en bepaalt wanneer een bestuurder naast de vennootschap persoonlijk aansprakelijk kan worden gehouden voor schade die een wederpartij lijdt door het niet nakomen van een verbintenis.
Volgens deze norm is een bestuurder aansprakelijk indien hij bij het aangaan van de verbintenis wist of redelijkerwijs behoorde te weten dat de vennootschap niet aan haar verplichtingen zou kunnen voldoen en de vennootschap geen verhaal zou bieden.
De norm is relevant in de praktijk bij dreigend faillissement of ernstige liquiditeitsproblemen, omdat hij grenzen stelt aan het aangaan van nieuwe verplichtingen en daarmee crediteuren beschermt tegen onzorgvuldig handelen van bestuurders.
“De curator stelde de bestuurder op grond van de Beklamel-norm persoonlijk aansprakelijk voor de schade die de leverancier leed doordat de vennootschap de facturen niet kon betalen.”
Gerelateerde termen
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten