Betalingsonmacht

Betalingsonmacht is een kernbegrip in het insolventierecht en houdt in dat een natuurlijke persoon of rechtspersoon structureel niet kan voldoen aan zijn betalingsverplichtingen. Het begrip wordt gebruikt om vast te stellen of een schuldenaar in een zodanige financiële positie verkeert dat voortzetting van de onderneming of persoonlijke verplichtingen niet langer mogelijk is.

In de Faillissementswet vormt betalingsonmacht samen met het hebben van meerdere schuldeisers een voorwaarde voor het uitspreken van faillissement. De rechter beoordeelt of er sprake is van betalingsonmacht op basis van feiten zoals onbetaalde facturen, beslagen of het uitblijven van betaling na sommatie.

In de praktijk wordt betalingsonmacht vaak aangevoerd door schuldeisers die een faillissementsaanvraag indienen of door de schuldenaar zelf bij het verzoek om surseance van betaling.