Bona fide
Bona fide betekent te goeder trouw. Het verwijst naar handelen zonder kennis van bezwarende feiten of kwade opzet.
Bona fide is een Latijnse term die in het Nederlandse recht aangeeft dat een partij te goeder trouw handelt. Dit houdt in dat de betrokkene geen wetenschap heeft van omstandigheden die een rechtshandeling ongeldig of onrechtmatig maken.
Het begrip is relevant in het goederen- en verbintenissenrecht, waar het bescherming biedt aan partijen die zonder kwade trouw eigendom verkrijgen of contracten aangaan. Zo kan een bona fide verkrijger van een zaak vaak eigendom behouden, ook als de overdrager onbevoegd was.
In de praktijk wordt bona fide regelmatig ingeroepen bij transacties om aansprakelijkheid of revindicatie te weren, bijvoorbeeld bij de koop van een voertuig waarvan de koper niet wist dat het gestolen was.
“De koper verkreeg het pand bona fide en kon daardoor de eigendom behouden ondanks het eerdere pandrecht van de bank.”
Gerelateerde termen
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten