Ius
Ius is het Latijnse begrip voor recht, dat zowel het objectieve rechtsstelsel als een subjectief recht kan aanduiden.
Ius, afkomstig uit het Latijn, betekent letterlijk 'recht' en vormt de kern van veel juridische terminologie binnen het civiele recht. Het wordt onderscheiden van 'lex', dat specifiek een geschreven wet of statuut aanduidt. In de Romeinse rechtsgeschiedenis onderscheidde men onder meer ius civile voor Romeinse burgers en ius gentium voor het volkenrecht.
Dit begrip blijft relevant in moderne rechtsstelsels die zijn beïnvloed door het Romeinse recht, omdat het de fundamentele notie van rechtsregels en rechtvaardigheid weergeeft. In de praktijk duikt het vooral op in internationale, Europese en academische contexten om universele of inherente rechtsprincipes te benoemen.
Advocaten en rechters gebruiken het soms nog om te verwijzen naar algemene rechtsbeginselen die niet expliciet in wetgeving zijn vastgelegd.
“De rechter baseerde zijn oordeel mede op het ius naturale dat de partijen in hun overeenkomst hadden erkend.”
Gerelateerde termen
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten