Onus probandi
Onus probandi, oftewel bewijslast, is de verplichting van een procespartij om bepaalde feiten te bewijzen in een juridische procedure.
Onus probandi is een Latijnse term die verwijst naar de bewijslast in civiele en bestuursrechtelijke procedures. Het bepaalt welke partij de verantwoordelijkheid draagt om feiten te onderbouwen met bewijs, zodat de rechter tot een oordeel kan komen.
In het Nederlandse recht is de bewijslast hoofdzakelijk geregeld in artikel 150 Rv. De eiser draagt in beginsel de bewijslast voor de feiten die de grondslag vormen van zijn vordering, tenzij de wet of redelijkheid en billijkheid een andere verdeling voorschrijven.
In de praktijk kan de bewijslast verschuiven door bewijsvermoedens of wanneer de wederpartij onvoldoende verweer voert. Dit mechanisme is essentieel voor de processtrategie en de kans op succes in een procedure.
“De advocaat betoogde dat de onus probandi bij de gedaagde lag, omdat deze de betaling van de factuur moest aantonen.”
Gerelateerde termen
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten