Animus
Zamiar
Animus jest terminem prawnym oznaczającym zamiar lub element psychiczny leżący u podstaw czynności prawnej lub faktu.
Animus odnosi się do wewnętrznej woli lub umyślności osoby przy dokonywaniu czynności. W prawie niderlandzkim termin ten stanowi subiektywny składnik, który jest oceniany obok obiektywnych faktów.
Pojęcie to występuje przede wszystkim w prawie karnym, gdzie animus oznacza umyślność, oraz w prawie rzeczowym, gdzie animus possidendi dotyczy zamiaru posiadania. Bez właściwego animus czynność może być prawnie nieważna lub niekaralna.
W praktyce sąd bada na podstawie okoliczności, czy animus był obecny, co często decyduje o rozstrzygnięciu sprawy.
“Sąd uznał, że oskarżony działał z animus, przez co zamiar uznano za udowodniony.”
Powiązane terminy
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten