Borgtocht
Poręczenie
Poręczenie jest umową, w której osoba trzecia (poręczyciel) zobowiązuje się wobec wierzyciela do spełnienia zobowiązania dłużnika głównego, jeżeli dłużnik ten nie wykona zobowiązania.
Poręczenie jest formą zabezpieczenia osobistego uregulowaną w tytule 14 księgi 7 Kodeksu cywilnego. Poręczyciel zobowiązuje się do wykonania zobowiązania innej osoby, nie będąc sam głównym dłużnikiem. Umowa dochodzi do skutku poprzez jednostronne oświadczenie woli poręczyciela złożone wierzycielowi.
Poręczenie ma istotne znaczenie, gdyż pozwala wierzycielowi ograniczyć ryzyko niewywiązania się z płatności bez konieczności ustanawiania zabezpieczenia rzeczowego, takiego jak hipoteka czy prawo zastawu. Jest ono powszechnie stosowane zwłaszcza przy umowach pożyczki, najmu oraz umowach o roboty budowlane.
W praktyce rozróżnia się zwykłe poręczenie oraz poręczenie solidarne. Po dokonaniu zapłaty poręczycielowi przysługuje prawo regresu wobec głównego dłużnika, a w określonych przypadkach może on powoływać się na zarzuty przysługujące głównemu dłużnikowi.
“Bank udzielił kredytu dopiero po udzieleniu przez ojca poręczenia za zobowiązania jego syna.”
Powiązane terminy
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten