Ex aequo et bono
zgodnie z zasadami słuszności i sumienia
„Ex aequo et bono” to łacińskie wyrażenie oznaczające, że spór rozstrzygany jest na podstawie zasad słuszności i rozsądku, zamiast ścisłego stosowania prawa.
Ex aequo et bono oznacza dosłownie „według słuszności i dobra”. W prawie pojęcie to odnosi się do sytuacji, w której sędzia lub arbiter rozstrzyga spór na podstawie kryteriów sprawiedliwości i rozsądku, z pominięciem ścisłego stosowania przepisów prawa. Rozwiązanie to znajduje zastosowanie przede wszystkim w postępowaniu arbitrażowym, w którym strony mogą wyraźnie postanowić, że arbiter jest uprawniony do orzekania w ten sposób.
W prawie holenderskim możliwość taka została przewidziana w art. 33 ustawy o arbitrażu. Wybór przez strony rozstrzygania ex aequo et bono zwiększa elastyczność postępowania, kosztem jednak jego przewidywalności. Ma to szczególne znaczenie w międzynarodowych sporach handlowych oraz w umowach handlowych, w których strony oczekują rozwiązania dostosowanego do ich indywidualnych potrzeb.
W praktyce ex aequo et bono służy osiągnięciu praktycznego i zrównoważonego rozstrzygnięcia, które satysfakcjonuje obie strony, przy jednoczesnym wyeliminowaniu zbędnych formalności prawnych.
“Arbiter orzekł ex aequo et bono, że kara umowna powinna zostać złagodzona ze względu na szczególne okoliczności sprawy.”
Powiązane terminy
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten