Unus testis nullus testis
Jeden świadek – żaden świadek.
Zasada „unus testis nullus testis” oznacza, że zeznanie jednego świadka jest niewystarczające do udowodnienia faktu i wymaga się dowodu uzupełniającego.
Łacińskie adagium „unus testis nullus testis” wywodzi się z prawa rzymskiego i oznacza dosłownie, że jeden świadek nie jest świadkiem. Zasada ta podkreśla, iż pojedyncze zeznanie świadka nie stanowi wystarczającego dowodu w postępowaniu sądowym, gdyż ryzyko jego nieścisłości lub stronniczości jest zbyt duże.
Zasada ta ma szczególne znaczenie w prawie dowodowym, zwłaszcza w sprawach karnych, gdzie sąd musi dysponować wystarczającym i wiarygodnym materiałem dowodowym, aby wydać wyrok skazujący. Stanowi ona zabezpieczenie przed arbitralnymi rozstrzygnięciami opartymi na niedostatecznie popartych zeznaniach.
W praktyce holenderskiej zasada ta jest nadal przywoływana w pismach procesowych oraz wyrokach w celu podkreślenia konieczności potwierdzenia zeznań, mimo że współczesne prawo dowodowe stosuje bardziej elastyczne kryteria niż ścisła reguła rzymska.
“Adwokat powołał się na zasadę unus testis nullus testis, aby wykazać, że pojedyncze zeznanie świadka było niewystarczające do wydania wyroku skazującego.”
Powiązane terminy
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten