Haviltex-criterium

Het Haviltex-criterium vindt zijn oorsprong in het arrest van de Hoge Raad uit 1981 en geldt als de standaard voor contractsuitleg in het Nederlandse recht. In plaats van een strikt grammaticale of letterlijke benadering, kijkt de rechter naar de zin die partijen in de gegeven omstandigheden over en weer redelijkerwijs aan de bepalingen mochten toekennen en aan de opvattingen die zij over en weer mochten hebben.

Dit criterium is relevant omdat het de balans zoekt tussen objectieve tekstuele uitleg en de subjectieve bedoeling van partijen. Het voorkomt dat een partij zich kan verschuilen achter een strikt letterlijke lezing wanneer uit de context blijkt dat een andere betekenis redelijkerwijs mocht worden verwacht.

In de praktijk wordt het Haviltex-criterium veelvuldig toegepast bij geschillen over de reikwijdte van contractuele verplichtingen, zoals in commerciële contracten, aandeelhoudersovereenkomsten en algemene voorwaarden.