Ipso facto bepalingen
Ipso facto bepalingen zijn contractuele clausules die een overeenkomst automatisch beëindigen of wijzigen bij het intreden van een specifieke gebeurtenis, zoals faillissement, zonder dat nadere handelingen vereist zijn.
Ipso facto bepalingen, afgeleid van het Latijnse 'ipso facto' (door het feit zelf), zijn contractuele voorwaarden die automatisch rechtsgevolgen in werking stellen bij het zich voordoen van een bepaalde omstandigheid. In de Nederlandse rechtspraktijk komen deze bepalingen vooral voor in commerciële contracten en zien zij vaak op situaties van insolventie of faillissement.
In het Nederlandse faillissementsrecht zijn ipso facto bepalingen in beginsel nietig op grond van artikel 3:40 BW en de Faillissementswet, omdat zij de boedel kunnen benadelen en de voortzetting van de onderneming kunnen belemmeren. Dit volgt ook uit de implementatie van de Europese Herstructureringsrichtlijn, die beperkingen stelt aan dergelijke clausules.
In de praktijk worden ipso facto bepalingen regelmatig opgenomen in leverings- en financieringscontracten, maar rechters toetsen deze streng op hun geldigheid om misbruik te voorkomen.
“De leverancier beriep zich op de ipso facto bepaling in het contract om de overeenkomst direct te beëindigen na het faillissement van de afnemer.”
Gerelateerde termen
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten