Omkeringsregel
De omkeringsregel is een bewijsregel in het Nederlandse aansprakelijkheidsrecht waarbij de bewijslast voor causaal verband wordt omgekeerd als een norm is geschonden die strekt tot voorkoming van de schade.
De omkeringsregel houdt in dat de benadeelde niet hoeft te bewijzen dat de normschending de schade heeft veroorzaakt. In plaats daarvan rust op de overtreder de last om aan te tonen dat de schade ook zonder de overtreding zou zijn ontstaan.
Deze regel is relevant omdat hij de bewijspositie van de benadeelde versterkt in gevallen waarin causaal verband moeilijk te bewijzen is. Hij vindt toepassing bij onrechtmatige daad, met name bij schending van veiligheids- of verkeersnormen.
In de praktijk wordt de omkeringsregel regelmatig ingeroepen in verkeerszaken en medische aansprakelijkheid, waarbij de rechter toetst of de geschonden norm bescherming beoogde tegen de opgetreden schade.
“De rechtbank paste de omkeringsregel toe, zodat de gedaagde moest bewijzen dat het letsel ook zonder de te hoge snelheid zou zijn ontstaan.”
Gerelateerde termen
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten