Borgstelling
Poręczenie
Poręczenie jest umową, na mocy której osoba trzecia – poręczyciel – zobowiązuje się wobec wierzyciela do wykonania zobowiązania dłużnika głównego, jeżeli dłużnik ten nie wykona zobowiązania.
Poręczenie stanowi formę zabezpieczenia osobistego w holenderskim prawie zobowiązań. Poręczyciel przyjmuje na siebie samodzielne zobowiązanie, nie będąc jednocześnie zobowiązanym do własnego świadczenia wobec wierzyciela. Regulacja ta została zawarta w księdze 7, tytule 14 Kodeksu cywilnego.
Poręczenie wymaga zachowania formy pisemnej i może zostać udzielone zarówno w odniesieniu do istniejących, jak i przyszłych zobowiązań. Poręczycielowi przysługują określone uprawnienia ochronne, w tym prawo subrogacji oraz możliwość powoływania się na zarzuty przysługujące głównemu dłużnikowi.
W praktyce poręczenie jest powszechnie stosowane w finansowaniu bankowym, umowach najmu oraz transakcjach handlowych, przy czym funkcję poręczyciela często pełni holding, rodzic lub członek organu zarządzającego, ograniczając w ten sposób ryzyko wierzyciela.
“Bank udzielił kredytu dopiero po wystawieniu przez holding poręczenia za zobowiązania spółki zależnej.”
Powiązane terminy
Powiązane artykuły
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten