Dobra wiara jest szczerym przekonaniem strony, że postępuje ona zgodnie z prawem, bez wiedzy lub podejrzenia o faktach, które temu stoją na przeszkodzie.

W holenderskim prawie cywilnym pojęcie dobrej wiary odnosi się do subiektywnego stanu podmiotu prawa, który działa, nie wiedząc ani nie mając obowiązku wiedzieć o okolicznościach mogących podważyć skuteczność jego działania. Pojęcie to odgrywa centralną rolę w prawie rzeczowym, prawie zobowiązań oraz prawie umów.

Zasada ta chroni interesy stron działających w dobrej wierze, na przykład przy nabyciu własności lub przy wykonywaniu umów. Jednocześnie powołanie się na dobrą wiarę może zostać oddalone, jeżeli z okoliczności wynika, że strona powinna była racjonalnie znać istotne fakty.

W praktyce dobra wiara jest oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnego przypadku, takich jak nabycie rzeczy skradzionej lub wykładnia postanowień umownych.

“Nabywca mógł nabyć obraz w dobrej wierze, ponieważ nie wiedział i nie musiał wiedzieć, że pochodzi on z kradzieży.”

Heeft u juridisch advies nodig?

Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten