Ipso facto bepalingen
Postanowienia ipso facto
Postanowienia ipso facto stanowią klauzule umowne, które powodują automatyczne rozwiązanie lub zmianę umowy w razie zaistnienia określonego zdarzenia, takiego jak upadłość, bez konieczności podejmowania jakichkolwiek dalszych czynności.
Postanowienia ipso facto, wywodzące się z łacińskiego wyrażenia „ipso facto” (samym faktem), stanowią klauzule umowne, które automatycznie wywołują skutki prawne w razie zaistnienia określonej okoliczności. W holenderskiej praktyce prawnej postanowienia te występują przede wszystkim w umowach handlowych i dotyczą zwykle sytuacji niewypłacalności lub upadłości.
W holenderskim prawie upadłościowym postanowienia ipso facto są co do zasady nieważne na podstawie art. 3:40 kodeksu cywilnego oraz ustawy o upadłości, ponieważ mogą one naruszać interesy masy upadłościowej i utrudniać kontynuację działalności przedsiębiorstwa. Wynika to również z implementacji europejskiej dyrektywy restrukturyzacyjnej, która wprowadza ograniczenia w zakresie takich klauzul.
W praktyce postanowienia ipso facto są regularnie zamieszczane w umowach dostawczych i finansowych, jednak sądy dokonują ich rygorystycznej kontroli pod względem ważności, aby zapobiec nadużyciom.
“Dostawca powołał się na klauzulę ipso facto zawartą w umowie w celu natychmiastowego rozwiązania umowy po upadłości nabywcy.”
Powiązane terminy
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten