Goede trouw
Goede trouw is de oprechte overtuiging van een partij dat zij rechtmatig handelt, zonder kennis of vermoeden van feiten die dit in de weg staan.
In het Nederlandse burgerlijk recht verwijst goede trouw naar de subjectieve staat van een rechtssubject dat handelt zonder dat het weet of behoort te weten van omstandigheden die zijn handelen zouden kunnen aantasten. Het begrip speelt een centrale rol in het goederenrecht, het verbintenissenrecht en het contractenrecht.
Het principe beschermt de belangen van partijen die te goeder trouw handelen, bijvoorbeeld bij de verkrijging van eigendom of bij de nakoming van overeenkomsten. Tegelijkertijd kan een beroep op goede trouw worden afgewezen wanneer uit de omstandigheden blijkt dat de partij redelijkerwijs op de hoogte had moeten zijn van de relevante feiten.
In de praktijk wordt goede trouw beoordeeld aan de hand van alle omstandigheden van het geval, zoals bij de koop van een gestolen zaak of bij de uitleg van contractuele bepalingen.
“De koper kon het schilderij te goeder trouw verwerven, omdat hij niet wist en ook niet hoefde te weten dat het van diefstal afkomstig was.”
Gerelateerde termen
Heeft u juridisch advies nodig?
Plan een gratis adviesgesprek met een van onze specialisten